Inge
Inge heeft colitis ulcerosa

Hoi,

Ik ben Inge (38) en ik heb al 17 jaar colitis ulcerosa. Ik ben getrouwd met Kristof en ik ben mama van drie prachtige kinderen. Het heeft lang geduurd voor ik mijn ziekte volledig aanvaard heb. Nu ben ik klaar om mijn verhaal te delen met andere patiënten.

Inge

Alle bloggers

Alle verhalen van Inge

Je past je leven aan

Ik heb mijn leven over de jaren heen aangepast aan de realiteit van mijn ziekte. Constant buikpijn, vermoeidheid, een ongelukje op weg naar de supermarkt, … Ik had het aanvaard. Bij het winkelen droeg ik vroeger een lange trui aan zodat een ongelukje niet zou opvallen. Ik had ook altijd een grote handtas bij met toiletpapier en ondergoed. En in mijn wagen lag altijd een extra outfit.

Lees meer

Bang dat mensen mij lui vinden

Ik doe de administratie en boekhouding voor de zaken van Kristof en van mijn ouders, overgenomen door mijn broer. Zij werken beiden enorm hard. Privé en werk lopen helemaal door elkaar bij mij. Daarom kan ik moeilijk zeggen hoeveel uur ik werk. Als ik alles optel, kom ik waarschijnlijk wel aan een flinke parttime job.

Lees meer

“Zorg toch eens voor jezelf”

Ik heb lang mijn medicatie niet genomen, zonder overleg met mijn dokter. Een heel slecht idee weet ik nu, maar ik dacht dat ik het best mijn lichaam kende. Ik ging bijna jaarlijks naar de huisarts om een nieuwe tijdelijke behandeling. Als ik me beter voelde, stopte ik meteen met alles. Ondertussen maakte ik mezelf en mijn omgeving wijs dat het niet zo slecht met mij was gesteld.

Lees meer

Ik kon mijn ziekte niet langer negeren

Ik werk voltijds. Altijd al. Dat verloopt zeker niet probleemloos. Na mijn studies ging ik aan de slag bij een diepvriesbedrijf als bediende. Na een jaar besloot ik mijn kans te wagen bij een interimkantoor. Hun commerciële aanpak lag me niet zo en na eventjes zoeken kwam ik terecht bij een bedrijf dat ik kende van vakantiejobs.

Lees meer

Mijn kinderen weten meteen waar het toilet is

Ik heb drie kinderen: Lotte (13), Franne (11) en Lars (9). Mijn kinderwens was altijd enorm sterk en gelukkig voelde ik me in die periode heel goed. We woonden net in ons huis, werkten beiden voltijds. Ik wou vooruit, dus ik besloot gewoon om het te doen.

Lees meer

Mijn man was te weinig betrokken. Vandaag is dat beter.

Ik ben 13 jaar getrouwd met Kristof. Ons trouwfeest was eenvoudig en leuk. Dat vat ons leven samen: we zijn niet extravagant of buitensporig. De filosofie thuis was: doe maar zo normaal mogelijk. Werken, sparen en niet te zot doen. Want het kan altijd verkeerd lopen. Dat besef ik meer en meer nu ik ziek ben. Iedereen kan pech hebben.

Lees meer

Saaie kotgenoot

Toen ik mijn diagnose kreeg, studeerde ik in Kortrijk. Ik zat in mijn eerste jaar TEW, maar door de vermoeidheid kon ik de werkdruk van die richting niet aan. Ik ben overgestapt naar Handelswetenschappen in Gent en dat lukte iets beter. Ik zat op kot met 12 mensen en we hadden per verdieping van zes personen één badkamer en toilet. Toch heb ik nooit een ongelukje gehad in die periode.

Lees meer

Ziek zijn staat niet in onze woordenboek

Ik ben al 17 jaar chronisch ziek, maar ik sta pas sinds kort echt stil bij wat dat inhoudt. De eerste symptomen staken de kop op in het zesde middelbaar. Ik was snel moe en moest heel vaak naar het toilet met diarree. Ik stak het op stress omwille van de overgang naar de hogeschool. De klachten gingen echter niet voorbij en de eerste ‘diagnose’ luidde spastische darm. Daar heb ik medicatie voor gekregen, maar er was niet echt sprake van verbetering.

Lees meer

Thema's