Katia
Katia heeft colitis ulcerosa

Hoi,

Ik ben Katia, 43 jaar oud en een bewuste happy single. Als ik niet aan het werk ben in het ziekenhuis, doe ik vrijwilligerswerk voor de volleybalclub. Mijn colitis ulcerosa en ik gaan al sinds mijn 21e verjaardag samen door het leven.

Katia

Alle bloggers

Alle verhalen van Katia

Succesvol gestopt met medicatie

Ik heb enkele maanden geleden mijn medicatie volledig stopgezet. En dat voor de eerste keer sinds mijn diagnose 22 jaar geleden. De dosissen waren niet meer volledig aangepast aan mijn huidig gewicht en aangezien de ziekte niet actief is, wilde ik proberen of ik ook zonder medicatie goed functioneer. Uiteraard onder begeleiding van mijn arts.

Lees meer

Onbegrip voor een onzichtbare ziekte

Ik was best verrast door de positieve reacties die ik kreeg op mijn eerder verschenen blogposts, zowel online als in real life,. Want dat begrip is niet altijd vanzelfsprekend. Ik kan gelukkig op veel steun rekenen van mijn directe omgeving. Mensen die mij minder goed kennen, snappen niet altijd welke impact mijn ziekte heeft.

Lees meer

Stress en vuile frituurolie

Na mijn eerste ziekenhuisopname ben ik – met uitzondering van een opstoot in 2004 – gelukkig nooit meer zo ziek geweest. Ik heb af en toe wel last, maar het is nooit zo erg dat ik niet kan gaan werken of alles moet laten vallen. Als ik elke dag enkele uren kan rusten na mijn werk en stress vermijd, dan voel ik me best prima.

Lees meer

Weg en toch westers

Reizen is naast volleybal mijn tweede grote passie. Een passie die ik niet heb willen opgeven. Er zijn uiteraard zaken waar ik rekening mee moet houden bij mijn reizen. Zo kon ik niet reizen naar landen waar levende vaccins voor nodig zijn. Ik mocht die niet toegediend krijgen door de medicatie die ik nam. Azië en Afrika waren dus altijd uitgesloten.

Lees meer

Ik wou werken, maar ik mocht niet

Na mijn eerste langdurige ziekenhuisopname wilde ik opnieuw voltijds aan het werk. Maar dat mocht niet van de arbeidsgeneesheer. Ik moest thuis blijven. Ik heb toen in overleg met mijn werkgever een paar maanden onbezoldigd deeltijds gewerkt tot het ziekenfonds me zei dat de arbeidsgeneesheer me niet kon verplichten om thuis te blijven. 

Lees meer

Afscheid van mijn favoriete hobby

Op sportief vlak heb ik een leven vòòr en een leven na mijn ziekte. Vroeger speelde ik twee keer per week volleybal. Daarnaast ging ik ook fitnessen. Dat was allemaal geen probleem. Tot ik ziek werd. Na die eerste opstoot had ik zoveel pijn in mijn gewrichten dat ik moest stoppen met sporten.

Lees meer

Geen medicatie meer

Ik ben vorig jaar volledig gestopt met het nemen van medicatie. De dosissen waren niet meer volledig aangepast aan mijn huidig gewicht, dus ik wou eens proberen of ik ook zonder medicatie goed functioneer. 

Lees meer

Skivakantie zonder te skiën

Ik ga heel graag op reis. Als ik vrijaf neem is het om op reis te gaan. Vakantie staat voor mij gelijk aan reizen. Thuisblijven is geen optie voor mij, daarvoor kriebelt het te hard. Ik doe drie vaste reizen per jaar: een vakantie naar Tenerife waar ik een vriendin bezoek, een verre vliegvakantie en een skireis met een vaste vriendengroep. Daarnaast ga ik ook regelmatig op weekend.

Lees meer

Ik ben graag alleen als ik ziek ben

Ik heb geen partner en geen kinderen. Een bewuste keuze, al ligt dat niet volledig aan mijn ziekte. Ik ben gewoon graag alleen. Ik ben vooral graag alleen als ik ziek ben. Als ik last heb, zit ik heel lang op het toilet en achteraf ben ik uitgeput. Zo’n momenten beleef ik liever alleen. Ik zou me enorm beschaamd voelen tegenover huisbewoners tijdens een opstoot. Gezelschap zoek ik wel op buitenshuis en als ik me goed voel.

Lees meer

Geef mij maar een stoma

Na mijn studies ging ik enthousiast en vol plannen meteen voltijds aan het werk. Toen ik enkele maanden aan het werk was, ben ik voor het eerst erg ziek geworden: diarree, bloedverlies, misselijkheid en enorm hevige buikpijn.

Lees meer

Thema's