De inzinking

Onlangs is Ann na een bijzonder zware en langdurige opstoot 6 maanden thuisgebleven omdat ze psychische problemen kreeg. Ze zat er helemaal door.

Intussen kent ze de signalen wel, mijn dochter. Als ze een paar weken na elkaar niet uitgerust wakker wordt, dan weet ze dat er een opstoot aan komt. Een paar maanden geleden was het weer zover: ze kreeg een opstoot en moest 4 dagen thuis blijven. Maar na die rustperiode bleef ze maar last hebben. De huisarts verwees haar uiteindelijk door naar het ziekenhuis voor verder onderzoek.

Twee maanden later zat ze nog altijd thuis. Dat was helemaal tegen haar gewoontes in. Ann moet al doodziek zijn om niet te gaan werken. Maar ze recupereerde niet meer. Toen ze zich daarna weer wat beter voelde, ging ze meteen weer aan de slag. Zowel de specialist als de huisarts hadden haar groen licht gegeven.

Intensieve therapie

Ze had al wel aangegeven dat ze zich mentaal niet zo denderend voelde. En toch stortte ze zich op het werk. De directeur heeft haar gezegd dat ze pas mocht terugkeren wanneer ze zich beter voelde. Ann heeft in die periode veel gerust en ze volgde intensieve psychotherapie. En toen kreeg ik een ongeval en moest Ann ook voor mij zorgen. Dat kwam er nog bij. Maar goed, we hebben het doorstaan.

Alhoewel het wel littekens heeft nagelaten, is Ann helemaal over haar limiet gegaan. Ik merkte dat ze sneller boos werd. Op het werk, maar vooral thuis. Ik ving de ergste klappen op. Op het werk was Ann bang om tegen de bewoners uit te vliegen. Ze werkt met dementerende bejaarden, die kunnen je geduld soms serieus op de proef stellen. Maar geduld is noodzakelijk om met hen om te gaan. Ze heeft toen veel op haar tong moeten bijten.

Ann heeft het gehad met ‘geduldig’ zijn

Volgens de huisarts was haar gedrag ‘perfect normaal’. Mensen met Crohn hebben blijkbaar vaker dan anderen last van depressies en burn-outs. En dan volgt het woord ‘normaal’. Voor de huisarts is dat misschien wel normaal, maar voor Ann was dat helemaal niet ‘normaal’. Ze had zich nog nooit eerder zo gevoeld. “Het komt allemaal wel goed”, zeggen ze dan. Of: “Je moet geduldig zijn”. Ann kan het woord ‘geduldig’ niet meer horen! Ze heeft dan liever dat ze gewoon niets zeggen. Ze begint er nu al vaak zelf over: “Niet beginnen over geduld hé!”.

Schrijven helpt

Ann had dan ook veel beter naar haar lichaam moeten luisteren. Helemaal over is het vandaag niet, ze staat nog altijd onder begeleiding van een psycholoog. Dat was ook de voorwaarde van de huisarts. Hij wilde haar niet meer thuis laten blijven om te vermijden dat ze in een isolement zou terechtkomen.

Ze schrijft nu veel, op aanraden van de psycholoog. Aan haar eigen verhaal. Soms lukt het schrijven, soms niet. Je kan dat niet forceren. Maar het heeft haar wel geholpen om haar mentaal moeilijke periode door te komen.

Deel deze pagina

Liliane over ...


Liliane’s dochter Ann heeft Crohn