Ik moet mezelf graag zien

Toen ik nog maar net ziek was, voelde ik me erg moe. Toch bleef ik maar werken en mijn sociaal leven in stand houden. Telkens opnieuw ging ik over mijn fysieke grenzen. Achteraf gezien was dat echt een zware periode.

Bomvolle agenda

Ik had het op dat moment helemaal niet door. Maar ik leefde eigenlijk maar met de helft van mijn normale energiepeil. Ik dacht dat het mijn normale energiepeil was. Ik wist van geen ophouden. Mijn agenda stond altijd bomvol. Die drukte heeft waarschijnlijk geen deugd gedaan voor de ernst van mijn symptomen. Ik moest mijn leven wel op een andere manier indelen. En dat ben ik stap voor stap beginnen doen. 

Niet piekeren

Ik ben altijd positief ingesteld geweest. Zelfs toen ik erg ziek was, keek ik altijd naar wat ik wel kon. Ik probeerde niet te focussen op datgene wat ik niet kon. Na mijn operaties kon ik elke dag meer en meer. Ik focuste me liever daar op dan op de pijn. De voorbije 12 jaar heb ik heel hard aan mezelf gewerkt. Ik heb geleerd om bij alles stil te staan en ik ben dichter bij mezelf gekomen. Ik leef bewuster en kan met trots zeggen dat ik weer gezond ben.

 

Ik ben iedereen die er voor me was tijdens al die jaren heel erg dankbaar: mijn familie, mijn vrienden, mijn studenten, mijn medisch team. En vooral mezelf. Ik ben mijn eigen beste vriendin geworden, eentje die ik koester voor de rest van mijn leven en voor wie ik altijd met veel liefde zal blijven zorgen.

Deel deze pagina

Karen over ...


Karen heeft colitis ulcerosa