Samenwonen met je dochter

Twee jaar geleden trok Ann bij me in. Ik steun haar zoveel ik kan, maar dat is niet altijd even gemakkelijk. Ik zie het bijvoorbeeld aan haar gezicht wanneer ik haar beter met rust laat.

Ann heeft nooit een relatie gehad. Dat heeft niets met haar ziekte te maken, ik denk dat ze daar gewoon nog nooit de behoefte voor voelde. Wel woonde ze een aantal jaren alleen, aan de kust. Daar was ze aan de slag als loketbediende in het postkantoor.

Een paar jaar geleden werkte ze gedurende een jaar aan één stuk door, zonder ook maar één dag vakantie. Bovendien werkte ze ook op zaterdagen. Dat werd haar te veel en ze stortte in. Terugkeren naar huis was de oplossing, wat natuurlijk een hele aanpassing was.

Ik was blij met haar terugkeer. Ik wist dat ze in de problemen zat en vond als moeder dat ik haar moest helpen. Daarom vond ik het goed dat ze naar huis terugkeerde. Anders had ik mijn huis verkocht en was ik bij haar gaan wonen. Gelukkig vond Ann hier in de buurt snel nieuw werk. Nu doen we weer net als vroeger veel uitstapjes samen.

Even geen Soulsister

Er zijn dagen dat Ann zich lichamelijk en mentaal vrij goed voelt, maar meestal is de ziekte toch als een constante aanwezig in haar leven. Als ze haar hond veel zit te plagen dan weet ik dat ze zich goed voelt. Op slechte dagen heeft ze liever dat ik haar met rust laat. Ze kan dat dan ook niet wegsteken. Dat merk ik aan kleine signaaltjes: eens extra hard zuchten, de deur iets harder laten dichtvallen dan anders. In zo’n periode kan ze zelfs haar favoriete muziek niet verdragen. Ann is een enorme fan van Soulsisters. Maar zelfs daar kan ze dan niet van genieten.

 

Deel deze pagina

Liliane over ...


Liliane’s dochter Ann heeft Crohn