Stress was zogezegd de boesdoener

Ik was amper 12 toen ik voor het eerst last kreeg van mijn darmen. Ik moest heel vaak naar het toilet, zag soms bloedverlies en had vreselijke buikkrampen.

Mijn huisarts dacht dat stress de boosdoener was. Maar de symptomen gingen niet weg. Soms moest ik zelfs tot 12 keer per nacht naar het toilet en dat 6 maanden aan één stuk. Zo kon het echt niet verder. Mijn ouders lieten me grondig onderzoeken in het ziekenhuis.

De diagnose

Na enkele onderzoeken kreeg ik eindelijk een diagnose: colitis ulcerosa. We hadden daar nog nooit van gehoord. Maar we waren op dat moment vooral opgelucht dat we eindelijk een naam konden plakken op mijn symptomen. Ik ben onmiddellijk gestart met aangepaste medicatie. Die heeft mij jarenlang heel goed geholpen.

Een nieuwe oplossing?

Zodra mijn behandeling aansloeg, had mijn ziekte geen sterke impact meer op mijn leven. Ik moest niet op mijn voeding letten en had zelfs amper last van buikpijn of diarree. Af en toe, dat wel. Maar al bij al viel het heel goed mee. Ik kon gewoon op reis gaan, schooluitstapjes maken, shoppen met vriendinnen… Dat was allemaal geen probleem.

Jammer genoeg veranderde dat vorig jaar. Plots deed de medicatie niet langer zijn werk. Nu zijn we alweer enkele maanden aan het zoeken naar een nieuwe oplossing. Voorlopig blijft dat zonder resultaat, helaas. Er volgen nog verschillende onderzoeken in een nieuw ziekenhuis. Het is afwachten om te zien welke medicatie we daarna kunnen opstarten. Tot nu toe ben ik heel tevreden van de opvolging. Ik heb echt het gevoel dat ze naar mij luisteren.

Deel deze pagina

Emmely over ...


Emmely heeft colitis ulterosa